Posts tagged ‘mobilizazioa’

julio 3, 2013

Movilizaciones contra el recorte de las pensiones

Iturria: Berri-Otxoak (Plataforma contra la Exclusión Social y Por los Derechos Sociales) – 2013/07/03

Gizarte eskubideen alde…

El martes 9 de julio se realizarán concentraciones a las 11:30 horas ante las sedes de la Seguridad Social de Bilbo (Gran Vía, 89), Gasteiz (Eduardo Dato, 36) y Donosti (c/ Podavines, 1-3). A finales de mes se realizará en Iruñea.

 Mugi Gaitezen.

Estas iniciativas surgen para denunciar a quienes nos imponen el empobrecimiento generalizado para asegurar sus ganancias; y frente a las élites políticas gobernantes en nuestro pueblo que comparten e impulsan el proyecto neoliberal. Hay que tener en cuenta que…

  • El factor de sostenibilidad pretende disminuir drásticamente la cuantía de las nuevas pensiones. El objetivo es recortar  el gasto en pensiones de manera automática.
  • No es la esperanza de vida quien pone en peligro las pensiones. Son las políticas neoliberales quienes hacen insostenible el sistema de pensiones.
  • El factor de sostenibilidad viene para imponer nuevas tendencias: pensionistas con pensiones más bajas y más trabajadoras y trabajadores sin pensiones.
  • El factor de sostenibilidad es la alfombra roja que el Estado pone para que los bancos y las aseguradoras puedan aumentar su cuota de mercado.

 Murrizketarik EZ!!!

Ahora más que nunca es necesario construir una Euskal Herria sobre unas bases sociales que garanticen la igualdad, la justicia social y la dignidad.

BERRI-OTXOAK
(Plataforma Contra la Exclusión Social y Por los Derechos Sociales)

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=CyBZoSEYq2k]

mayo 9, 2013

“Estatu kolpe ekonomikoa ematen ari dira, eta gure aukera bakarrak borrokan daude, mobilizazioan”

Iturria: Berria.info – 2013/05/09

Atzo Iruñean egin bezala, sindikatu deitzaileek gaur eguerdian aurkeztu dute greba Araba, Bizkai eta Gipuzkoan. Bideoa: Muñoz eta Etxaide, greba erregistratu ondoren.

[youtube http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=bK34IpuaroA#!]

“Ez dugu amore emango, ez diogu uko egingo gure etorkizuna eraikitzeari. Horregatik aterako gara M-30ean greba orokorrera”. Gaur eguerdian erregistratu dute sindikatu deitzaileek greba orokorra Araba, Bizkai eta Gipuzkoarako, atzo Iruñean egin zuten moduan. Han izan dira, besteak beste, Adolfo Muñoz ELAkoa eta Ainhoa Etxaide LABekoa. Sindikatu deitzaileen arabera, inoiz baino arrazoi gehiago dago grebarako, eta azalpen gutxi behar dituela adierazi dute.

Adolfo Muñoz ELAko idazkari nagusiak esan du “estatu kolpe ekonomikoaren aurrean” mobilizazioa dela “aukera bakarra”. Patronalaren hiru gezurrak hauek dira, Muñozen ahotan: “Gezurra da ez dutela beste alternatibarik; gezurra da grebak ez duela ezertarako balio, haren beldur dira; eta gezurra da sindikatuok soilik lanpostu finkoa dutenak defendatzen ditugula, lotsagarria da”.

Ainhoa Etxaide LABEko idazkari nagusia ere mintzatu da, eta azpimarratu du alternatibak badirela, baina erabaki politikoak hartu behar direla gaineratu du: “Eta erabakiak hartuko dituzte behartzen baditugu. Herria kalera ateratzen bada, politikariak behartuko ditu”. Herriz herri eta lantokiz lantoki antolatzera deitu du, egoerari buelta emateko giltza mobilizazioetan dagoelako. Horregatik eskatu du amore ez emateko: “Ez diogu uko egingo gure etorkizuna eraikitzeari”.

“Badakigu zer datorren: pentsio erreforma, langabezia sariaren aldaketa, administrazio publikoaren suntsipena… Oraintxe borroka da gauzak aldaraz ditzakeen aldagai bakarra”, gaineratu du Muñozek. Haren hitzetan, grebak azalpen askorik ez du behar horregatik. “Begirale izateari utzi eta aldaketaren objektu aktiboa izatera” deitu ditu langileak Etxaidek.

mayo 8, 2013

Gizartea eraldatzeko urratsa

Iturria: Ikerne Zarate / hitza.info – 2013/05/03

Gobernuek eta merkatuek diotenaren aurka, egungo egoerak alternatiba izan baduela diote Pablo Garmendiak eta Zorion Ortigosak, Oarso Bidasoko ELA eta LABeko arduradunak, hurrenez hurren

Greba orokorrera deitu dute Euskal Herriko gehiengo sindikalak eta hamarnaka eragilek hilaren 30erako Hego Euskal Herrian. Honakoarekin, azken bi urtean euskal sindikatuek deitzen duten seigarren greba orokorra izango da. Eskubideen murrizketa etengabea salatuko dute antolatzaileek. 30ekoak, ordea, aurreko bost greba orokorretatik bereizten duen ezaugarria duela argi du, ordea, Zorion Ortigosa LAB sindikatuko Oarsoaldeko eta Bidasoko arduradunak: «Behingoz ados jarri gara eragile sozialak eta sindikatuak. Aldarrikatzen dugun aldaketa soziala gauzatzeko bidean plan bat badugu, eta badakigu nondik jo behar dugun. Hortaz, ez da erantzuteko greba izango, greba eraikitzailea baizik, eta bide berri bati ekiteko aukera emango digun zalantzarik ez dut».

Ideia horrekin bat egin du Pablo Garmendia ELA sindikatuko Oarso Bidasoko arduradunak, eta euskal sindikatuen gehiengoak eta eragile sozialak biltzen dituen gunearen garrantzia nabarmendu du. «Greba orokorrari segida emateko gizarte akordioa edo dekalogoa lantzen ari da gunea. Bizi dugun egoera iraultzeko parte hartzaile guztien irizpideak adosten eta alternatibak lantzen ari gara», azaldu du Garmendiak.

Gunean lantzen ari diren gizarte akordioa, «euskal herritarron aldarrikapenak jasoko dituen tresna» izango da Ortigosaren iritziz, eta duen garrantziagatik, hura sortzeko prozesuan ezinbestekotzat jo du herritarren parte hartzea: «Izugarrizko mobilizazio arraskatatsuak izan dira guneak deituta, baina jendeak badu oro har erasoak erantzutera mugatzen garen sentsazioa. Abiatu nahi dugun prozesurako oso tresna baliagarria iruditzen zaigu gunea. Bil gaitezen, sindikatuak, eragileak, norbanakoak gizarte akordioa eratze aldera, euskal herritarron gehiengoaren aldarrikapenak jasoko dituen tresna izango baita».

Greba ez da nahikoa

Izan ere argi dute Garmendia zein Ortigosak greba bakarrik ez dela nahikoa, «langile batek protestarako duen erarik gogorrena da, ordea, eta une honetan konpromiso maila bera eskatzen duen alternatiba errealik ez dago», esan du LABeko ordezkariak. Bere iritziz, gainera, uste baino handiagoa da grebaren eragina, «horren erakusle dira greben kontra etsaiak egiten dituen kanpainak, eta enpresariek lantokiz lantoki greba ez egiteko baliatzen duten presioa. Horrek erakusten du eragina duela, kezkatzen dituela eta gauzak alda daitezkeela».

Greba eta mobilizazio erraldoien azken helburua errealitatea aldatzea dela argi du Garmendiak, bestalde. Biak ala biak konziente dira, gainera, geroz eta gutxiago direla greba eskubidea egiteko aukera dutenak, «langile geroz eta gutxiago daudelako eta lanean daudenen artean geroz eta gehiago direlako baldintza prekarioetan ari direnak».

Herrialdeko langabezia tasarik altuena dute Bidasoak eta Oarsoaldeak, ordena horretan. Zenbaki hotzen atzean, «pertsonak, bizi proiektuak, egoera geroz eta latzagoak daude», salatu du Garmendiak. Horren harira, murrizketak eta eskubideen galera ezarri eta gerrikoa estutzea bide bakarra dela dioten gobernu eta alderdiei «etxerako bidea» hartu beharko luketela esan die ELAko arduradunak: «Ez badute alternatibarik, alde egin dezatela eta utz diezaietela alternatibak dituztenei edo herriari boterea, eta erabakiak hartzen».

Izan ere, hainbat komunikabide, alderdi politiko gehientsuenak eta instituzioak oro har herritarren gaineko «presio handia» eragiten ari direla salatu du Ortigosak, «hori guztia hemen alternatibarik ez dagoela sinistarazteko. Izan badago, eta hori helarazi behar zaio jendeari». Aberastasuna badagoela argi dute bi sindikalistek, «aberastasun hori nola banatu da gakoa».

ELAko arduradunarentzat, fiskalitatea aldatzea da bidea, «aberatsei dirua kentzeaz ari gara ordea, ia ezer… aukera erreala badago ordea, eta ez guk esaten dugulako, hor daude zenbakiak. Langileek batez beste 22.000 euro inguru ordaintzen dute urtean zergatan, enpresariek zergetan, urtean, batez beste 13.000 euro oradaintzen dituzten bitartean. Hori guztiz lotsagarria da».

LABek ere badu alternatiba. Hura aurrera eramateko ezinbestekoa jo du Ortigosak Euskal Herrian erabakitzeko eskubidea izatea. Beste fiskalitate baten alde egin du ere, Garmendiaren moduan, «beste errekurtso batzuk izango genituzkeelako, eta beste sektore publiko bat, ondorioz». Sektore publikoak ekonomiaren ardatz eta ongizatea bermatzeko tresna izan behar duela argi du LABeko ordezkariak, gainera. Bertan, erabakitzeko eskubidea eta bestelako fiskalitateari, aberastasuna eta lana banatzea gehitu dizkio.

 Langabe gehien, Pasaian

Etxera etorrita, Oarsoaldea eta Bidasoko egoeraz mintzatu dira Ortigosa eta Garmendia. Herrialde mailan bi eskualdeak direla egoera okerrenenan daudenak nabarmendu du lehenak, «krisia bete-betean jotzen ari zaie bi eskualdeei». Etxe kaleratzeak ere ugaritu egin direla nabarmendu du, «edozein unetan edozein drama aurki dezakegu». Azken hiru urteetan lantegi oso esanguratsuek ateak itxi dituztela ekarri du gogora, eta horien artetik Ramon Vizcaino aipatu du, «azkenean enpresa horrek motore lana egin zezakeelako eskualdean». Langabezia tasarik altuena Pasaiak daukala, eta hurbiletik Irunek jarraitzen diola ere esan du Ortigosak: «Bere garaian aduanekin eta garraioarekin oso lotua egon zen bezala, azken urteetan eraikuntzari oso lotuta egon da Irun. Aduanak eta garraioa bezala, eraikuntza ere pikutara joan da, eta oso enpresa esanguratsuak itxi dituzte bertan». Zerbitzu sektorean oinarritutakoak bihurtzen ari direla bi eskualdeak, eta gaur gaurkoz hori «prekarietatea» dela argi du Ortigosak, «oso kezkagarria da egoera».

Egun egoera larriena bizitzen ari diren enpresei dagokienez, Irungo Udalean etxeko laguntza zerbitzua eskaintzen duen lantegia aipatu du Garmendiak, «udala tasak jaisten joan da, eta gainera enpresa ere etorri zaie langile horiei soldata jaitsiera proposatzen. Langile gehienak emakumeak dira eta gazteak, soldata oso baxuak dituztenak gainera. Lekuona okindegia ere kolokan dago, desagertzeko puntuan. Bertako enpresa historikoa da Lekuona, herri mailan oso ezaguna. Bi horiek aipatu ditut, baina hamaika aipa daitezke».

Keinu egin die autonomoei eta enpresa txikiei Ortigosak, «inoiz ez ditugu aipatzen baino hor daude, enpresa txiki pila bat ditugu eta egoera benetan larriak pairatzen ari dira, hilabeteetan soldata kobratu gabe dauden langileak… lanpostu pila galtzen ari dira. Komertzioak ere ez daude egoera hobean».

Eguneroko inplikazioa

Hilaren 30eko greba orokorrak jasoko duen erantzuna aurreikusteko «oso goiz» dela esan dute biek, «jendea ez dago horretara oraindik hilabete falta delako, Maiatzaren Lehena izan berri dugulako…». Orokorrean, erantzun zabala izango duela ziur dira, ordea, «azken grebatan nabarmena delako geroz eta jende gehiagok parte hartzen duela mobilizazioetan». Hala ere, herritar guztiei egin diete grebarekin bat egiteko deia, «bizi dugun egoera izugarri larria delako».

Hemendik aurrera, grebatik harago doan inplikazioa espero dutela gaineratu dute Garmendiak eta Ortigosak, halaber, «bide bat egitea planteatzen ari gara eta horrek guztion inplikazioa eta konpromisoa eskatzen du. Grebak ez direla nahikoa egia da. Hori esaten duenari, ordea, egunero-egunero bere aletxoa jartzeko eskatuko diogu, hori baita egun bizi dugun egoera iraultzeko modu bakarra».

Maiatzaren Lehena, M-30eko greba orokorrari begira

Hilaren 30erako euskal sindikatuen gehiengoak eta askotariko 60 eragilek deitutako greba orokorrari begira egin zuen Maiatzaren Leheneko mobilizazioa Oarsoaldeko eta Bidasoko LABek. Eguerdian abiatu zen Zumarditik 3.000 lagun inguru bildu zituen manifestazioa, eta herriko kaleak zeharkatu ostean Foru plazan amaitu zen mobilizazio jendetsua. Ibilbidean zehar prekarietatea, murrizketa, eta banketxeen aurkako oihuak entzun ziren, baita greba orokorraren aldekoak ere.

Manifestazio burua Foru plazara heldu zenerako zain zituen bi eskualdetako euskal presoen senideak, panelekin. Ekitaldia egin zuten ondoren eta, Zorion Ortigosa LABeko Oarsoaldeko eta Bidasoko arduradunak hartu zuen hitza. Langileria inoiz ezagutu gabeko erasoa jasaten ari dela salatu zuen Ortigosak, eta konpromisoa eta inplikazioa eskatu zien herritar guztiei, «aldaketa soziala eta politikoa gauzatzeko gure herrian».

LABek deitutakoa ez zen izan ordea, herenegun bi eskualdeetan egindako mobilizaio bakarra. CGT-LKN sindikatuak eta Gorripideak deituta, murrizketen kontra eta langileen eskubideen aldeko defentsan, hamarnaka lagunek Donostira martxa egin zuten 9:30ean Zumarditik abiatuta. Manifestazioa egin zuten bertan eta bazkaria ondoren sindikatuaren egoitzan.

mayo 8, 2013

Gehiengo sindikalak grebara batu daitezela eskatu die CCOOri eta UGTri, Nafarroan

Iturria: berria.info – 2013/05/07

ELA, LAB, EILAS, ESK, EHNE eta Hiru sindikatuek Nafarroako Gobernuko Enplegu Departamentuan greba orokorrerako deialdia erregistratu dute, eta UGT eta CCOOri dei egin die, erantzuna ahalik eta zabalena izan dadin.

“Batasunaren balioa, erantzunak ahalik eta zabalen izateak duen balioa” defendatu du Mitxel Lakuntza Nafarroako ELAko buruak, eta nabarmendu du CCOOri eta UGTri egin dieten gonbitak bere horretan jarraitzen duela, “jende guztia kalera irten dadin arrazoiak” daudelako. Gehiengo sindikaleko ordezkariek greba erregistratu ondoren egin dute batasunerako deialdia.

Arrazoiak aipatzen hasita, osasunaren eta hezkuntzaren gainbehera agerikoak dira Lakuntzaren arabera, pentsioen beste murrizketa bat ere iragartzen ari dira, eta lan erreforma baten aukera ere aztertzen ari dira. “Murrizketa batek beste bat ekartzen du, eta egoera honetan gobernuek ezin dute soilik murrizketak eta ustelkeria proposatu”. Greba egoera hori iraultzeko ahalegina egin behar dela uste du Lakuntzak, “sindikatu guztiek indarrak batuz”.

LABeko bozeramaile Igor Arroyoren ustez, “amildegiaren ertzean” dago Nafarroa, gobernuaren urteetako jardun okerraren ondorioz, eta “larrialdi soziala” eragin du. Langabeziari erreparatu dio Arroyok, PPren lan erreformak kaltetutako langileei, “enpresarien mehatxuei eta jazarpenari”. Zerbitzu publikoen gainbehera “harrigarria” ere aipatu du, hala nola, ospitale publikoetako sukalde zerbitzu “lotsagarriak”. Aldaketa soziala bideratzeko “urrats bat aurrera” egin behar da haren ustez, eta hori programa “bateratu” baten bidez egin behar dela uste du.

abril 16, 2013

Greba egun gehiago Urnieta eta Irungo IAT zentroetan

Iturria: Berria.info – 2013/04/15

Aste Santu aldera hainbat greba egun egin zituzten TUV Rheiland Iberica enpresako langileek, martxoaren 25etik maiatzaren 6ra. Orain apirilaren 29tik maiatzaren 4ra izango dira lanuzteak.

Lan hitzarmenerako negoziaziorako azken bilera martxoaren 25ean egin zuten TUV Rheiland Ibericako langile batzordeak eta zuzendaritzak, baina inolako emaitzarik gabe bukatu zen, eta ordutik ez dute berriro batzarrik deitu. Blokeo egoeraren aurrean, aurtengo otsailean langile batzordeak iragarritako greba egutegiarekin aurrera egitea erabaki du. 55 egun dira lanuzte eguteagia osatzen dutenak.

Lehenak Aste Santu aldera gauzatu zituzten langileek, martxoaren 25etik maiatzaren 6ra. Egun horietan Urnietako eta Irungo Ibilgailuen Azterketa Teknikoa pasatzeko tailerrak itxirik egon ziren, eta gipuzkoar askok, ziurtagiria eman dezaketen beste tailerretara joan behar izan zuten, Gipuzkoatik kanpora. Orain berriz, apirilaren 29an, 30ean, maiatzaren 2an, 3an eta 4an izango dira greba egunak..

2010ean sei hilabete baino gehiago iraun zuen greba egin zuten IATko langileek, lan baldintzak hobetzeko helburuz. Aurten ere, negoziazioa benetan gogorra izango dela dirudi.

abril 10, 2013

Corrugados Azpeitiako langileek manifestazioa deitu dute hilaren 20rako

Iturria: ELA Sindikatua – 2013/04/10

Corrugados Azpeitiako langileek eta ELA eta LAB sindikatuek hilaren 20rako deitu dute manifestazioa Azpeitian, “eskualdeko etorkizun industrialaren alde” lemapean. Bestalde, Alfonso Gallardo Taldeak lantegia ixteko erabakia hartu zuenetik, ez dutela “berri gehiago izan” gaineratu dute. Manifestaziorako deia egiteaz gain, “langileen zein eskualdearen etorkizunaren aldeko lana egin dezaten” eskatu diote udalei, Gipuzkoako Foru Aldundiari eta Eusko Jaurlaritzari.

image_large

abril 10, 2013

Los trabajadores/as de Corrugados Azpeitia convocan una manifestación para el 20 de abril en Azpeitia

Iturria: ELA Sindikatua – 2013/04/10

Los trabajadores y trabajadoras de Corrugados Azpeitia y representantes de los sindicatos ELA y LAB han presentado esta mañana la convocatoria de una manifestación para el próximo día 20 en Azpeitia “en defensa del futuro industrial de la comarca”. Los representantes sindicales han reiterado que siguen sin tener noticias del Grupo Alfonso Gallardo, que hace varios días anunció el cierre de la planta de Azpeitia.

image_large

abril 3, 2013

Éric Toussaint: “Toda la deuda generada por el rescate bancario ha de considerarse ilegítima”

Iturria: Publico.es – 2013/03/28

Si alguien conoce el funcionamiento y la importancia de la deuda soberana en el actual modelo económico mundial es Éric Toussaint. Doctor en Ciencias Políticas por la Universidad de Liège y la de París VIII, es además presidente del Comité para la Anulación de la Deuda en el Tercer Mundo (CADTM) y miembro del Consejo Internacional del Foro Social Mundial desde su nacimiento en Porto Alegre en 2001. Esta semana se ha trasladado hasta la ciudad de Túnez para la celebración de su decimotercera edición, en la que ha recobrado fuerza gracias al impulso de la Primavera Árabe.

En un momento fundamental para los países del Magreb, en el que los nuevos gobiernos islamistas tratan de mostrarse como solventes socios ante Occidente, Toussaint se encuentra en Túnez reunido con representantes de todo el campo de la izquierda árabe con la mirada puesta en el horizonte de América Latina, donde varios gobiernos se negaron a pagar la deuda y salir de la senda de la austeridad. Desde allí explica a Público el momento por el que atraviesa en este momento la crisis económica a ambos lados del Mediterráneo.

Frente a la actual crisis de la deuda soberana usted apuesta por realizar una auditoría y no pagar la deuda ilegítima. ¿Qué parte de la deuda habría que considerar como tal?

Es una tarea sencilla, hay criterios muy claros. En el caso de Grecia más de la mitad de su deuda es con la Troika, 170.000 millones de euros. Es totalmente ilegítima y debe ser declarada nula porque ha sido impuesta por organismos que no representan a los ciudadanos griegos. Ni siquiera los memorándum fueron tratados democráticamente en el Parlamento; se aprobaron bajo el chantaje del Fondo Monetario Internacional (FMI) sin posibilidad de enmendar los documentos. Son unas condiciones que representan una violación de los derechos económicos y sociales de la población. Portugal e Irlanda se ajustan también a este esquema.

En el caso español todavía no ha habido memorándum, pero toda la deuda generada por el rescate bancario ha de considerarse ilegítima. Puede ser una decisión legal, porque la ha tomado el propio gobierno, pero no es legítima, porque fuerza a la ciudadanía a asumir las deudas generadas por la burbuja inmobiliaria y la crisis de la banca.

El Foro Social Mundial que acoge Túnez ha situado la deuda como uno de los principales debates por la propia situación del país después de la Primavera Árabe. ¿Qué características tiene la deuda tunecina?

Ha sido contraída por un régimen dictatorial, por lo que no solamente es ilegítima sino que es odiosa. Se trata de una deuda pública externa hacia acreedores que son tanto países como el FMI y acreedores privados que han sido cómplices de Ben Alí. Por lo tanto, la movilización popular que tiene lugar estos días ha de hacer ver al gobierno que ha de repudiar el pago.

Desde un plano más amplio, ¿qué estrategias están siguiendo estos acreedores en los países árabes donde se han derrocado a las dictaduras, como Egipto o Libia?

La estrategia del FMI y las demás instituciones es brindar un apoyo a estos gobiernos para asegurar el pago. Otorgar créditos para comprometer a los nuevos gobiernos con acuerdos que refuerzan el modelo neoliberal exportado que implica seguir precarizando el mercado de trabajo en estos países. Adoptan un discurso revolucionario, afirmando que apoyan los procesos democráticos financiando a los gobiernos y éstos aceptan y adoptan los planes de ajuste que les exigen. Las fuerzas islamistas, como Ennahda en Túnez y los Hermanos Musulmanes en Egipto, son sumamente neoliberales. No van a poner en riesgo el modelo económico financiero en el que ganan las grandes empresas transnacionales.

¿Qué cambios ha habido en el sistema de mercado mundial para que el centro de la deuda se haya trasladado desde el Tercer Mundo a los países del Sur de Europa?

Hay una diferencia importante entre la situación en los años 80 y 90 cuando el epicentro de la crisis de la deuda estaba en los países del sur y la situación actual, en la que desde 2008 se sitúa en Europa. Es el resultado de la explosión de deuda privada generada por la crisis bancaria y posteriormente transformada en deuda pública.

La diferencia fundamental es que a partir de 2003 y 2004 subieron los precios de las materias primas que exportan los países del sur, como China, lo que les permitió aumentar sus reservas nacionales. Varios de ellos se deshicieron de la deuda pagando por adelantado con las reservas acumuladas producidas por el petróleo.

En el norte tuvimos una explosión de la deuda privada producida por la quiebra de los grandes bancos como Lemman Brothers, combinada con la explosión de la burbuja inmobiliaria, que desembocó en una crisis tremenda en el norte. Fue una crisis que generó una deuda privada que con los rescates bancarios se transfirió a los Estados. Los gobiernos europeos decidieron socializar las pérdidas del sector bancario.

Con el aumento de la deuda pública en Europa y la consecuente aplicación de planes de austeridad para rebajar el déficit público, ¿qué le espera al Sur de Europa en los próximos años?

Vamos a conocer una profundización de la crisis económica. Las consecuencias son más devastadoras en los llamados PIIGS (Portugal, Irlanda, Italia, Grecia y España), pero no hay ninguna duda de que los países más fuertes como Francia, Alemania o Bélgica también están en una situación de extrema gravedad.

Quedan aún diez o quince años de crisis, pues las políticas de los gobiernos que se pliegan a los intereses privados no son las adecuadas para revertir esta situación. La política actual de reducción del gasto público, congelación de salarios y servicios sociales tendrá un efecto muy fuerte en términos de reducción de las rentas.

¿Son los países latinoamericanos que se negaron a pagar la deuda, como Ecuador y Argentina, un ejemplo a seguir para Europa?

Es fundamental que los ciudadanos desde los movimientos sociales intenten realizar auditorías de la deuda, desde abajo. Esto es importante como instrumento de organización de las bases y como campaña masiva para hacer cambiar la percepción de la gente, pues desde la banca, las instituciones internacionales y los medios de comunicación que controlan construyen una falsa idea de que el déficit público es consecuencia del despilfarro en gastos sociales y un excesivo Estado del Bienestar. Una auditoría ciudadana no se limita a hacer un análisis, sino que sirve para provocar la movilización que exija la suspensión del pago de la deuda ilegítima.

Un ejemplo es el de Ecuador, donde durante años los movimientos populares hicieron auditorías desde las bases y posteriormente lograron que un gobierno, el de Correa, decidiera auditar y suspender el pago de la deuda ilegítima.

Creo que en nuestra situación en Europa la prioridad es la auditoría ciudadana. Si un gobierno como el de Rajoy, Merkel o Samaras hiciera una auditoría sólo serviría para legitimar el pago completo. Y este ejemplo podría concretarse en Grecia si Syriza ganara las elecciones. Desde el gobierno podrían suspender el pago, auditar la deuda y decidir qué parte hay que repudiar.

¿Qué escenario se abriría en Grecia si se negara a pagar la deuda?

Es totalmente posible para un gobierno de izquierdas en Europa llevar a cabo esta tarea si toma las medias políticas adecuadas. Éstas serían suspender el pago combinado con la suspensión de los memorándum de la Troika, control de movimientos de capitales, socilización de la banca privada, una fuerte reforma tributaria para que paguen los que más tienen, persecución del fraude fiscal y la reducción de impuestos sobre la ciudadanía como el IVA.

En cuanto al euro, quedaría en la Comisión Europea decidir la expulsión o no. Mientras, habría que incentivar la producción agropecuaria y la industria ligera y la creación de empleo por parte del gobierno. Esto tendría un efecto positivo porque el ejemplo podría correr por el resto de Europa y los ciudadanos verían que es posible desobedecer.

Por eso, la responsabilidad histórica de Syriza es muy grande. Si en el gobierno no tomara este tipo de medidas la gente que votó con una perspectiva de cambio perdería la esperanza, con una crisis que seguiría perjudicando a las mayorías, y en ese momento organizaciones como Amanecer Dorado tendría un camino directo para conquistar a un amplio sector de la población y habría un proceso de tipo fascista en Grecia. Es el peor escenario, pero no es descartable.

marzo 17, 2013

Milaka lagun kalean Euskal Herrirako eredu ekonomiko eta sozial berri bat aldarrikatuz

Iturria: LAB Sindikatua – 2013/03/16

Milaka pertsonek Bilboko kaleak bete dituzte Euskal Herriarentzako eredu ekonomiko eta sozial justu bat aldarrikatzeko. Eragile sozial eta sindikatuek deituta, instituzioetatik aplikatzen ari diren politikak salatu eta alternatiba eraikitzea presazkoa eta posible dela adierazi dute. LAB sindikatua ordezkatuz, Sonia Gonzalez, komunikazio idazkariak, gogorarazi du Gasteiz eta Iruñeako Gobernuek elite ekonomikoaren proiektu berbera konpartitzen dutela eta mezua helarazi nahi izan die, argi izan dezatela Euskal Herriko jendartea aurrean izango dutela, gaur erakutsi den bezala.

Sonia Gonzalez, LABeko komunikazio idazkariaren interbentzioa

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=yDIaXfDYan4&feature=youtu.be]
marzo 17, 2013

Milaka pertsona elkartu dira Bilbon bestelako eredu sozial eta ekonomiko baten alde

Iturria: ELA Sindikatua 2013/03/16

Manifestazio jendetsua izan da gaur arratsaldean Bilbon, ELA, LAB, ESK, STEE-EILAS, EHNE, Hiru, CGT eta CNT sindikatuek eta ehunetik gora elkarte eta mugimendu sozialek deituta. Kaleak bete dituzten lagunek, 15.000 baina gehiago, politika publikoetan erabateko aldaketa exijitu dute, eta enplegua suntsitu besterik egiten ez duten politiken aurrean bestelako eredu sozial eta ekonomikoa exijitu dute.

Adolfo Muñoz “Txiki”k beste politika fiskala aldarrikatu du gizarteak dituen beharrei erantzuna emateko.“ELArentzat fiskalitatea lehentasunezko gai da”, azpimarratu du.

Muñozek salatu duenez ogasunek gero eta diru gutxiago biltzen dutela eta, bien bitartean, eztabaida fiskala gizartearentzat itxita mantentzen dutela, aberatsei, iruzurgileei eta ebasorei babesa emanez. “Kontua zergak ez ukitzea izan da, eta egin diren aldaketak axalekoak izan dira. Ez da egia alternatibarik ez dagoenik”, azpimarratu du. Era honetan, Europako bataz-besteko presio fiskala izango bagenu 6.000 miloi gehiago eskuratuko genituzkeela azpimarratu du.

ELAko idazkari nagusiak azaldu du defizitaren obsesioa dela agintzeko aukera duten alderdien hautu bakarra. “Euskal administrazioek horri men egiten badiote estatuaren delegazio bihurtzen direla. Urkulluri murrizketak ez egiteko exijitzen diogu. 1250 miloi gutxiago izateak murrizketa, pobrezia eta langabezia gehiago ekarriko du”.

BFfpXozCEAAEhTt.jpg-large

A %d blogueros les gusta esto: