Posts tagged ‘greba orokorra’

mayo 23, 2013

Ningún avance social se consigue sin lucha

Iturria: Joxe Iriarte “Bikila” miembro de Gorripidea / Gara.net – 2013/05/23

El autor, que junto a su actividad militante dedica «muchas horas al estudio de la realidad que vivimos», se muestra convencido de que no es posible confrontar con el poder con éxito sin una fuerte conciencia colectiva surgida del conocimiento social. Analiza la evolución social y la involución organizada de las conquistas sociales y las proyecta en la huelga general del 30 de mayo, y pone en valor el potencial de ese instrumento «que debe ponerse al servicio de medidas de urgencia a corto plazo y de un estrategia que rompa con el sistema a medio plazo».

Desde el momento en que el Gune Sozial (formado por mayoría sindical vasca y diversos movimientos sociales) convocó para el día 30 de mayo una nueva huelga general, todos los que de una forma u otra apoyamos tal decisión estamos inmersos en una doble tarea organizativa y discursiva.

Con tal empeño, organizamos movilizaciones a diferente escala, charlas y reuniones de debate, etc. Todo eso y mucho más va a ser necesario si queremos que la huelga general sea un éxito, pues las fuerzas contrarias son poderosas y cuentan con inmensos resortes, tanto jurídicos -leyes punitivas- como económicos y represivos, además de gozar del apoyo de una buena parte de los medios de comunicación que martillean sin cesar las conciencias de las gentes, aduciendo que la huelga general, además de innecesaria, es contraproducente.

En ese contexto, en paralelo a la actividad militante práctica (dentro del colectivo en el que milito y fuera de él; por ejemplo, en el organismo unitario como el que hemos constituido en Oarsoaldea) dedico muchas horas al estudio de la realidad que vivimos y padecemos. Y es que, tal y como afirma el historiador Josep Fontana, no es posible una confrontación con éxito con el poder sin una fuerte conciencia colectiva que se le oponga, y tal conciencia siempre es el resultado de la información y el conocimiento de la realidad.

La realidad, sin embargo, tiene dos niveles: el histórico y el coyuntural. No es posible conocer el presente sin conocer el pasado del cual proviene. Precisamente, del último libro que ha publicado Josep Fontana, titulado «El futuro es un país extraño», extraigo varias ideas que siempre han estado muy arraigadas en mi visión de la historia de la lucha de clases, pero que el mentado libro expone de forma meridiana.

La primera: Ni las libertades políticas ni las mejoras económicas se consiguieron por una concesión de los grupos dominantes, sino que se obtuvieron a costa de revueltas y revoluciones.

La segunda: que tales conquistas nunca están aseguradas, y lo que se ganó con grandes esfuerzos se puede perder mediante contrarreformas y contrarrevoluciones, si las clases dirigentes creen que tiene la fuerza suficiente para invertir la situación. Es lo que está ocurriendo desde hace 20 años y se ha agudizado tras la crisis de 2008.

Sin lucha, incluso en fases de bonanza económica del capital, las condiciones de existencia de las clases trabajadoras y la mayoría de la población pueden deteriorarse gravemente. Durante todo el siglo XIX hubo una inversión entre desarrollo económico y nivel de vida, y solo varió cuando las clases oprimidas empezaron a soliviantarse y el fantasma del comunismo sacudió todo Europa, aterrorizando a las clases dirigentes.

El estado del bienestar solo fue posible por la coincidencia en el tiempo de un periodo de bonanza económica (resultante del intervencionismo estatal en las tareas de reconstrucción de la guerra) y el fuerte temor de la burguesía a que se repitiesen los estallidos revolucionarios (como los que se conocieron en la etapa de entreguerras) si no hacían concesiones de importancia. Había que añadir el miedo a una URSS muy fortalecida por su papel en la victoria contra el fascismo.

En la década de los 70, la burguesía cambió de orientación liderada mundialmente por Reagan y Thatcher. La URSS, empeñada en una política de coexistencia pacífica, ya no representaba ningún peligro de propagación comunista, la socialdemocracia estaba domesticada y la resaca post-mayo del 68 coincidía con el declive de los movimientos de liberación nacional en todo el mundo.

En los 80 infligieron una fuerte derrota al movimiento obrero organizado y desarticularon sus bastiones sociales; la socialdemocracia asumió el ideario neoliberal, dejando en el camino lo poco que le quedaba de su antiguo reformismo; con su guerra de las galaxias, aceleraron el derrumbe de la URSS, para entonces muy debilitada por sus contradicciones internas.

Y se abrieron las compuertas del tsunami neoliberal, llevándose por delante lo fundamental de las conquistas del anterior periodo, si bien durante un tiempo se falseó la realidad mediante el mantenimiento del empleo en sectores como el automóvil y el ladrillo, así como un nivel alto de consumo propiciado por el crédito fácil que endeudó -y obnubiló- a tanta gente, que entró al trapo totalmente (ciega ante lo que venía), de forma irracional y artificial, hasta que llegó el crack. Y con él, lo que ya conocemos.

Vivimos momentos de extrema gravedad. Yo diría de encrucijada histórica. En caso de que la crisis se resuelva según los planes del capital, las clases trabajadoras (y dentro de ellas la mujer) y el medio ambiente sufrirán un empeoramiento que podemos calificar de catastrófico. Término que puede excesivo, pero que cada día que pasa está más en boga entre economistas críticos, ecologistas, científicos (no necesariamente de izquierdas) y personas preocupadas por la deriva del mundo actual. Nunca fue más clarividente el grito de alerta de Rosa de Luxemburgo: ¡Socialismo (eco-) o barbarie!

En este contexto situamos la huelga general del día 30. Ciertamente, la convocatoria viene precedida de cierto cansancio por los magros resultados de las anteriores, por la persistencia de la desunión, la discontinuidad en la movilización y las formas un tanto sincopadas que toman las huelgas generales. Añadiendo a ello la formas un tanto burocratizadas de organizar las convocatorias, la falta de conexión de los sectores con trabajo asalariado y los parados, la juventud, etc. Y sobre todo ello, hay que reflexionar y encontrar soluciones, pues crean recelos, desafecciones y desmoralización. Pero, a su vez, hay que decir alto y claro que la peor solución (mejor, la no solución) es no hacer nada, caer en la desmoralización o la apatía, replegarse en el individualismo y el sálvese quien pueda o pensar que políticos falsarios, rehenes de los dictados de los poderes económicos, nos van atraer la solución.

La soluciones pasan, en primer lugar, por plantear y exigir a la corta una serie de medidas de urgencia (los convocantes de la huelga general plantean una Carta de Derechos Sociales que puede convertirse en un icono, si se entiende como una plataforma reivindicativa y de lucha -y apoyada por miles de firmas-) y una estrategia a medio plazo que propicie una ruptura con el sistema (medios, modos y objetivos de producción y de consumo capitalista) que den paso a un periodo de transición hacia una sociedad ecosocialista (y feminista), que permita a las clases desfavorecidas y los pueblos desarrollar una cultura (que algunos teóricos ecosocialistas llaman de la buena vida y que poco o nada tienen ver con el viejo estado del bienestar de tipo keynesiano y desarrollista) consistente en vivir satisfaciendo las necesidades de la población de forma sostenible (dentro de un planeta finito).

Anuncios
mayo 23, 2013

Batasuna desmobilizatzeko aitzakia bihurtzen denean

Iturria: Berria.info – 2013/05/23

Patxi Agirrezabala: ELAko komunikazio arduraduna

Greba orokorra ez da bateratua», entzun ohi da argudio gisa. Bitxia da kontua, murrizten ari den eskuinak ere mobilizazioari eraso egiten baitio aitzakia horrekin. Baina zer axola dio eskuinari batasun sindikalak? CCOOri eta UGTri dei egin diegu greban egon zitezen. Ezezkoa eman digute. Ez da pozgarria. Zergatik ez dute sindikatu horiek greba egin nahi, soziala den guztia sekulako erasoa jasaten ari bada? Zer dela-eta hartzen dute batasunaren aitzakia mobilizazioa zikintzeko? Erantzun bat emate aldera CCOOren eta UGTren azken urratsak aztertu behar dira.

 Pentsioak. 2011ko urtarrilean Zapaterorekin erreforma hitzartu zuten; besteak beste, erreforma hark erretiro adina 67 urtera arte atzeratzea ekarriko du, eta «iraunkortasun faktorea» ezarri zuen. PPk beste erreforma bat gehiago egin du, hura hankaz gora bota duena, eta, iragarri duenez, urtea amaitzerako beste bat egiteko asmotan dabil, askoz gogorragoa, sindikatu horiek adostu zuten «iraunkortasun faktorea» oinarritzat hartuta. PPk erreforma honetarako bi helburu nagusi ditu: erretiro adina are gehiago atzeratzea, 67 urtetik harago eta pentsioa zeharo murrizteko formulak finkatzea. Popularrek lan hau egiteko sortu duten «aditu batzorde» delakoan CCOOko kide bat ere badago, finantza sektoreko ordezkariekin batera. Zer galdu zaio sindikatu bati batzorde horretan?

 Negoziazio kolektiboa. Aipatutako sindikatuek 2011n Negoziazio Kolektiboko Akordioa (ANC) sinatu zuten. Han esaten zen soldatak direla «enpresen lehiakortasun galeraren arduradun» eta soldata igoerek ez zutela %0,6 gainditu behar (inflazioa %3n zegoelarik). Akordio harekin Rajoyren erreforma laborala ekidin nahi omen zuten, baina ez zuten halakorik lortu. Duela gutxi CEOEk zirkular batean zioen akordio horretan finkatutako mugek patronala ez dutela «behartzen», enpresei gomendatzen zien «soldatak izoztu edo murriztu» ditzatela, eta Rajoyk opari eman dien erreformaz balia daitezela «hitzarmenak goitik behera aldatzeko». CCOOk eta UGTk setaz diote negoziazio kolektiboan dagoen blokeoa gainditzeko irtenbidea antzeko akordioak direla, Lanbide arteko Akordioen gisakoak alegia. Baina, halakoek patronala behartzen ez badute… zertarako egiten dira?

 Ekintzailetza eta gazteen enplegurako estrategia. Rajoyk plan hau Moncloako jauregian aurkeztu zuen. CCOO eta UGT ere han izan ziren, eta esan zuten ekitaldi hark «datorren aldirako elkarrizketa sozialaren agenda» baldintzatu behar zuela. Zein da Planaren mamia? Lanaldi partzialeko enplegua hedatzen du, diru publikoz lagunduta. Enplegu hauetan soldata oso txarrak ordaintzen dira, enplegu duina prekarioek ordezka dezaten. Gainera, formazio kontratuak «erreformatu» egiten dira, eta izatez beste kontratu prekario mota bat bihurtzen dituzte. Beraz, plan honen xedea gazteen prekarietatea orokortzea da. Zer galdu zaie CCOOri eta UGTri Rajoyrekin egindako argazki honetan?

 Elkarrizketa soziala. Estatuan ez dago «elkarrizketa sozialik». Politika erabat unilaterala da, inoiz baino areago. Eta estatu mailan ez badago, zergatik egongo da Gasteizen edo Iruñean, bertoko gobernuek PPren jarraipena egiten badute? Konstituzioa aldatu eta Aurrekontuen Egonkortasun Legea egin zuten estatu guztian zehar politika berbera egin zedin, PPren politika. Emaitza: gobernuan dauden alderdiak aldatzen dira, baina ez egiten duten politika.

Patxi Lopezekin, CCOO eta UGT mahai haien inguruan eseri ziren; Nafarroan Moderna Planaren protagonista izan dira. Orain, Gasteizko gobernura EAJ iritsi denean, jarraipena eman nahi diote «elkarrizketa sozialeko» mahaiei. Zergatik deitzen diote oraindik «elkarrizketa sozial» itxura hutsa den antzezpen horri? Zer dela-eta daude oraindik mahai horren inguruan, langile-klaseari axola zaion guztia hortik kanpo erabakitzen den arren? Ez, noski, politikan eragiten dutelako. Beraz, zergatik? Aurrekontu publikoekiko duten menpekotasunagatik. Sindikatu batek gobernuen politika juzgatzeko duen askatasuna bere finantza-autonomiak ematen du. Hau eredu sindikalei buruzko debatean oinarrizko kontua da.

 Bilera Rajoyrekin. Joan den apirilaren 26an Rajoyk erreforma eta murrizketak iragarri zituen berriro (pentsioetan, lan legeetan, langabeziaren araudian…). CCOOk eta UGTk berretsi dute Rajoyrekin beste bilera bat izango dutela maiatzaren 16an. Zer jakinarazi nahi dute honelako bilerekin? Rajoyk, bederen, mobilizazio soziala hozteko erabiltzen ditu.

 Akordio txarrari, okerragoa. Gogorra izanagatik, sindikalismoa juzgatzeko neurria ez da murrizketa eta erreformak ezartzen diren edo ez, horiek geldiarazteko gauza zenbateraino den, alegia. Izan ere, politika, baita legea ere, unean uneko indar-erlazioaren fruitu edo ondorio da, eta eskuin ekonomikoak politika guztia oso eskuinera eraman du. Eta hemen dator benetan lazgarria dena, sindikatu batzuek botere politikoa lerratze horretan laguntzea. Kontu bat da erasoak geldiarazteko ezinean egotea, eta beste kontu bat, oso desberdina, botereari babesa eman eta gatazka soziala desklasatzea.

CCOOk eta UGTk betetzeko ez diren akordioak sinatzen dituzte (pentsioak, ANC…); eta betetzen ez direnean, are okerragoak diren hitzarmenak bilatzen dituzte. Esan gabe doa horrelakoak egiteko ez zaiela burutik pasatzen gainerako sindikatuekin hitz egitea. «Batasunik eza», «zatiketa», soilik mobilizatzera deitzen dugunean ahotan hartzen duten argudio demagogikoa izan ohi da.

 Batasuna, noski; kalera atera eta erantzuteko. Zertarako da batasuna? Gizartea lokartzeko? Gure aburuz, ez; batasuna kalera atera eta erasoa geldiarazteko da; bizitza politiko eta demokratikoaren erregenerazioa exijitzeko; politika sozialei, enplegu duinari, soldaten defentsari eta solidaritateari hauspoa emateko.

Deigarria da ezkerraren zati batek —ez soilik espainiarrak— batasun sindikala aurrebaldintza absolutu gisa erabiltzea, programei gailentzen zaien baldintza, eta kritika objektiborik egiteko gauza ez izatea: zerk galarazten dio mugimendu sindikalari diktadura ekonomiko honi bat eginda aurre egitea? Diktadura honek demokraziak, eskubide sozialak eta eskubide laboralak hartzen ditu hankapean, eta honezkero mugimendu sindikalak ere traba egiten dio.

mayo 23, 2013

Eskubide Sozialen Gutuna sortzeko parte hartzera deitu dute eragileek

Iturria: Berria.info – 2013/05/22

“Herria pobreziara kondenatzen duen eredu soziopolitikoa aldatzeko” aukera zabalik dagoela esan dute M-30eko greba orokorrera deitu duten sindikatu eta eragile sozialek, eta dei egin dute Eskubide Sozialen Gutunaren nazio batzarrean parte hartzeko, maiatzaren 25ean, Eibarren.

“Urte askoan borrokaren bidez lortutako langileen eskubideak, zerbitzu sozialak eta herritarren bizi-baldintza duinak” galtzeko zorian daudela diote Eskubide Sozialen Gutuna sustatzen ari diren sindikatu eta eragile sozialek, besteak beste, ELA, LAB, EHNE, Hiru, ESK, Eilas, CGT eta CNTk. Krisiaren aitzakian gobernuek “bi helburu nagusi” dituztela esan zuen atzo Bildune Feministako Saioa Iraola eragile eta sindikatu ororen izenean: “Herritarrok pobreziara kondenatzea eta haien eskubideak ukatzea, batetik, eta elite politiko eta ekonomikoen poltsikoak beti bete-beteak egon daitezela bermatzea, bestetik”.

Eskubide Sozialen Gutuna bultzatzen ari direnek ez dute nahi “injustizian oinarritutako Euskal Herria”. Aitzitik, lan eskubideak eta justizia soziala oinarri hartzen dituen Euskal Herria nahi dute. Inork utopiatik gertu kokatu dezakeen esaldia ere bota zuen Iraolak: “Pertsonen arteko botere harreman ierarkikoak gaindituko dituen eta herritar guztien parte hartze soziopolitikoa bermatuko duen Euskal Herria nahi dugu”.

Finean, “bestelako eredu sozioekonomikoa” behar dela diote eragileek. “Madrilgo gobernuak dekretuz hartutako neurriak Iruñeko eta Gasteizko gobernuek onartu eta aplikatzen dituzte”. Alternatibak eraikitzeko unea dela uste dute, eta bide horretan Eskubide Sozialen Gutuna eraikitzeko deia egin zuen. “Borrokarako tresna baliagarria” izango dela uste dute eragileek, “eredu propioa” eraikitzeko tresna. “Euskal Herrian  eta Euskal Herriarentzat egin eta erabakia” izango da balizko eredu hori, “eta ez elite ekonomikoek erabakia”.

Eskubide Sozialen Gutuna eraikitzen hasteko Eibarren, hilaren 25ean (09:30, Eibarko Unibertsitatea) egingo duten nazio batzarrean parte hartzera deitu zuen Saioa Iraolak. Horrekin batera, egun horretan bertan euskal hiriburuetan manifestazioak egingo direla eta haiek sustengatzeko eskatu zion gizarteari. Maiatzaren 30eko greba orokorrean ere parte hartzea  “oso garrantzitsua”  dela gogoratuz amaitu zuen.

mayo 21, 2013

“Tarjeta Roja” en Barakaldo a los recortes sociales

Iturria: Berri-Otxoak (Plataforma contra la Exclusión Social y Por los Derechos Sociales) – 2013/05/21

Tarjeta Roja… a los Recortes Sociales

El Equipo de Gobierno del Ayuntamiento plantea un presupuesto para este año 2013 de 500.000 euros para las Ayudas Económicas Municipales (programa dedicado a paliar las situaciones de pobreza del municipio y a cubrir las necesidades básicas de las familias barakaldesas afectadas por la actual situación de crisis económica); un tercio menos de lo presupuestado en el año 2012. Hay que tener en cuenta que 1.368 familias optaron a estas ayudas ese año, esto supuso un incremento del 22% en comparación al 2011.

“No al paro, no a los desahucios. Por la protección social”
 
Estos recortes presupuestarios traen como consecuencia que…
  • Se recorten las prestaciones sociales destinadas a garantizar el acceso a una vivienda digna a las familias del municipio en situación de exclusión, desempleo o empleos precarios.
  • Se endurezcan la normativa para el acceso a una asignación económica para hacer frente al pago de alquileres e hipotecas.
  • Se establezca una insuficiente asignación económica para las “Ayudas Económicas Municipales”, programa dedicado a paliar las situaciones de pobreza del municipio.

Comunicado Prensa – Tarjeta Roja a los Recortes Sociales

M30 Greba Orokorra
 
Ante el aumento del desempleo, los desahucios y las tasas de precariedad laboral se ha de dar una mayor protección social: en lugar de recortar, ampliar los derechos sociales. Solo la movilización y la presión social van a hacer que este cambio de políticas se produzca. Por este motivo, llamamos a la ciudadanía a secundar la Huelga General del próximo 30 de mayo y a participar en la manifestación que se desarrollará en Bilbao este próximo sábado 25 de mayo para los defender los derechos sociales y contra los recortes. Esta manifestación partirá a las 17:30 horas del Sagrado Corazón. 
BERRI-OTXOAK
(Plataforma Contra la Exclusión Social y Por los Derechos Sociales)

4258ecb1c8d234c2a2358b7e18aac6dc_XL

DSCN8828

????????

mayo 10, 2013

Langileon borroka eta greba orokorra, irtenbide bakarrak

 

Endika Alabort Amundarain

Maiatzaren lehena igarota, dugun hurrengo mugarria greba orokorra da. Manifestazioak jendetsuak izan dira, borroka izaerako eguna aldarrikatuz. 1886 urteko maiatzaren lehenean 8 orduko lanaldia eskuratzeko, erabat arrakastatsua izandako greba orokorra egin zuen Amerikako Estatu Batuetako langileriak. Baina kapitalak eta beren eskuin eskua dena, gobernua, honen aurka egin zuten, 6 langile anarkista hiltzen eta beste 3 gartzeleratzen. 1889 urtetik aurrera aldarrikapen egun bezala ospatzen da. Aipatzearren, 1938 arte ez zen lortu 8 orduko lanaldia AEBn.

Gaur egun hartu den norabidea lanaldia handitzearena da, sen onaren aurka doana. Administrazioaren jarrera erabat lotsagarria da: lanpostuak sortu nahi dituela dio, baina enpleguaren kontrako politikak aplikatzen ditu. Ez zaie kalitatezko enplegua eta langabezia axola, euren helburu bakarrak pribatizazioen bitartez beraien lagun eta senideen negozioa loditzea eta patronalaren proposamen guztiei baiezkoa ematea, haien arteko harremanak estu-estuak baitira. Horrela uler daiteke Euskal Autonomia Erkidegoko administrazioetan ordutegi hazkunde hau, ’90ko hamarkadaren amaieran grebaren bitartez lortutako 35 orduko lanaldia alde batera utziz. Estimazioen arabera, EAEko administrazioaren lanaldi luzapen berriaren ondorioz 9.000 lanpostu galduko dira. Badirudi Nafarroako Foru Aldundian momentuz berdin mantenduko dela. Beste erakunde publikoetan, egoera antzekoa da. Adibidez, Euskal Herriko Unibertsitatean, datorren ikasturtean martxan jarriko den irakaskuntza-plan berrian horrelako neurria aurreikusten da. Hau bai dela etorkizunaren aldeko apustua!

Sektore pribatuan egoera are larriagoa da. Kaleratze masiboak egunean ematen dira, nahiz eta enpresek irabaziak izan. Lanean geratzen direnek, kaleratuen eta euren lana egin behar dute, soldata bera edo murritzako baten ordez. Egunean enpresek eskatzen duten orduak egiten. Langabeziaren diziplina boterea erabat izugarria da, gurean ia 240.000 langabetu ditugunean.

Askok egoera honi krisia deitzen diote. Baina izen bat du: klase borroka. AEBn, Depresio Handiko garaian onartu zen 8 orduko lan-jardunaldia, enplegua zutenen lanaldia murriztuz, enplegua sortuz eta aberastasuna banatzeko. Noski, holako neurri barik, iraultza soziala emateko probabilitateak oso handiak ziren: klase borroka gogorrean, langileria prest zegoen gogorki erantzuteko. Langabezia azaltzeko bide bat ziklo ekonomikoen bitartez azal daiteke, baina sistema ekonomikoak, kapitalismoak, da langabezia sortzen duena. Batzuentzat “garai onak” zirenean, Estatu espainolean bi milioi langabetu zeuden, Karl Marxek erreserba-armada industriala izendatzen zuena. Teknologiak ere langabezia areagotzen du, lan produktibitateak handitzea lan eskuaren kaleratzea dakar, sistema ekonomiko kapitalistaren helburua irabaziak handitzea delako eta ez gizartearen ongizatea areagotzea. Are gehiago, sistemaren ekonomilariek enplegu beteaz hitz egiterakoan, %4 eta %8 arteko langabezi tasa onartzen dute egoera horretan.

Lan jardunaldiaren murrizketa arazoari aurre egiteko aurrerapauso bat da. Proposamenak hor daude:  1980ko hamarkadan eguneko 4 orduko lanaldiak, 1990koan, aldiz, asteko 35 orduak aldarrikatu ziren, gure administrazio publikoetan aplikatu dena aurten arte. Azken aldian bogan jarri dena New Economics Foundationek egindakoa da, 21 orduko lan astea sostengatzen duena, hainbat arazo ekonomiko, sozial eta ekologiko gainditzeko bidea erraztuz: langabezi eta lanaldi amaiezinen paradoxa, gainkontsumoaren arazoa, berotegi efektua sortzen duten gas emisio neurrigabeak kontrolatzea, ongizate gabeziari aurre egiteko proposamenak… Klima aldaketaren erronkari aurre egiteko indar handiko aldaketa litzateke, natur baliabideak babestuz. Gure bizitzaren erritmoa eraldatuko luke, gizatiarragoa eginez. Produkzio-ekonomia eta erreproduzio-ekonomia birbanatzea exijitzen du, zaintzen ekonomiari balorea emanez eta gizon eta emakumeen arteko lana era zuzen batean esleitzen. Etorkizuneko egoera honetara heltzeko ibilbide orria ez da erraza izango, baina egin beharreko apustua da.

Noski, neurri mota hauek ez dute sistema kapitalista irauliko. Lanaldia murriztea, bai, baina soldata? Berdin mantendu? Murriztu? Zelako proportzioan? Hor dago koska. Enpresa batzuetan soldata murriztu barik aplika daiteke, baina beste batzuetan agian ez. Kontutan hartu behar dugu lan produktibitatea, eguneko lanaldia 8 orduetatik 6ra murrizterakoan, denbora murritzago batean, proportzioz, lan kantitate gehiago egin daitekela. Kasu honetan, lanaldia %25 batean murriztu da, baina zentzugabea da soldata %25ean murriztea (gai honetan sakontzeko, langabeziaren aurkako CNTk argitaratutako dosierreko “Reducción de jornada a 30 horas semanales sin reducción salarial” artikulua irakurri).

Ezin dugu neurri hauek legebiltzarkideen ekimenaren esku utzi. Ez da administrazio publikoak bultzatuko duen neurria (lehenago ikusi dugun bezela); edo bultzatekotan, ezerezean geratzeko aukerak oso handiak izan daitezke. Herri ekimena behar beharrezkoa da, baina herri ekimen legegilearen bitartez indar asko galtzen dira proposamenaren izarea itxuragabetzeko. Bidea administrazio publikoetan eta enpresa pribatuetan indarrez inposatzean dago, hots, antolakuntza eta borrokaren bitartez.

Har dezagun maiatzaren 30reko greba orokorra dinamika honen hasiera puntu bezela. Beldur barik, baina antolatuta eta helburu zehatzak argi izanda. M30 ez da “egin beharreko” greba bat, egin behar dugun greba baizik. Helburu hauek izanda langabeziaren aurka egiteko neurri bakarra baita. Eskubideak ez baitira zerutik ezta parlamentuetatik helduko, alternatiba eskuan izanda, soilik langile mobilizazio eta borrokaren bitartez defenda eta lor daitezke. Historiak hori erakusten baitigu.

 

CNTren langabeziaren aurkako dosierra: http://cnt.es/sites/default/files/definitivo_dossier_paro.pdf

mayo 9, 2013

“Estatu kolpe ekonomikoa ematen ari dira, eta gure aukera bakarrak borrokan daude, mobilizazioan”

Iturria: Berria.info – 2013/05/09

Atzo Iruñean egin bezala, sindikatu deitzaileek gaur eguerdian aurkeztu dute greba Araba, Bizkai eta Gipuzkoan. Bideoa: Muñoz eta Etxaide, greba erregistratu ondoren.

[youtube http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=bK34IpuaroA#!]

“Ez dugu amore emango, ez diogu uko egingo gure etorkizuna eraikitzeari. Horregatik aterako gara M-30ean greba orokorrera”. Gaur eguerdian erregistratu dute sindikatu deitzaileek greba orokorra Araba, Bizkai eta Gipuzkoarako, atzo Iruñean egin zuten moduan. Han izan dira, besteak beste, Adolfo Muñoz ELAkoa eta Ainhoa Etxaide LABekoa. Sindikatu deitzaileen arabera, inoiz baino arrazoi gehiago dago grebarako, eta azalpen gutxi behar dituela adierazi dute.

Adolfo Muñoz ELAko idazkari nagusiak esan du “estatu kolpe ekonomikoaren aurrean” mobilizazioa dela “aukera bakarra”. Patronalaren hiru gezurrak hauek dira, Muñozen ahotan: “Gezurra da ez dutela beste alternatibarik; gezurra da grebak ez duela ezertarako balio, haren beldur dira; eta gezurra da sindikatuok soilik lanpostu finkoa dutenak defendatzen ditugula, lotsagarria da”.

Ainhoa Etxaide LABEko idazkari nagusia ere mintzatu da, eta azpimarratu du alternatibak badirela, baina erabaki politikoak hartu behar direla gaineratu du: “Eta erabakiak hartuko dituzte behartzen baditugu. Herria kalera ateratzen bada, politikariak behartuko ditu”. Herriz herri eta lantokiz lantoki antolatzera deitu du, egoerari buelta emateko giltza mobilizazioetan dagoelako. Horregatik eskatu du amore ez emateko: “Ez diogu uko egingo gure etorkizuna eraikitzeari”.

“Badakigu zer datorren: pentsio erreforma, langabezia sariaren aldaketa, administrazio publikoaren suntsipena… Oraintxe borroka da gauzak aldaraz ditzakeen aldagai bakarra”, gaineratu du Muñozek. Haren hitzetan, grebak azalpen askorik ez du behar horregatik. “Begirale izateari utzi eta aldaketaren objektu aktiboa izatera” deitu ditu langileak Etxaidek.

mayo 9, 2013

«Begirale» izateari utzi eta «kalera ateratzera» deitu dute sindikatuek

Iturria: Berria.info – 2013/05/09

  • «Ez dakigu zer utziko duten zutik», esan du ELAko buru Adolfo Muñozek greba orokorraren deialdia erregistratu ostean
  • «Politikariak behartu» behar direla uste du LABeko idazkari nagusi Ainhoa Etxaidek

30eko greba orokorrerako bidean urratsak egiten doaz sindikatu deitzaileak, motorrak berotzen, alegia, «herria kalera atera dadin». Araba, Bizkai eta Gipuzkoako deialdi ofiziala erregistratu zuten atzo Donostian ELA eta LABeko idazkari nagusiek, Adolfo Muñozek eta Ainhoa Etxaidek, ESK, Hiru, EILAS eta CNTko ordezkariekin batera, eta «estatu kolpe ekonomikoa» salatu zuten. Nafarroan herenegun egin zuten erregistroa, Iruñean; beraz, M-30erako Hego Euskal Herri osorako deialdia egin dute jadanik.

«Ez dakigu zer utziko duten zutik lan eskubideen atalean», esan zuen Muñozek Jaurlaritzako Lurraldeko Enplegu ordezkaritzaren atarian. Erregistratu berria zuten greba orokorrerako deialdiak «hitz gutxirekin» azaldu daitekeela esan zuen jarraian. «Badakigu zer datorren: pentsio erreforma bat, langabezia saria ukituko duen beste lan erreforma bat, administrazio publikoaren suntsipena… Hau estatu kolpe ekonomikoa da, eta geratu egin behar dugu. Borroka da gauzak aldarazi ditzakeen aldagai bakarra».

Ildo berean egituratu zuen bere azalpena LABeko idazkari nagusiak, eta «mobilizazioaren beharrean» sakondu zuen. Murrizketa eta sufrimenduaren bidea derrigorrezkoa dela diotenak gezurretan dabiltzala esan zuen. «Alternatibak badira, baina erabaki politikoak hartu behar dira, eta erabakiak hartuko dituzte behartzen baditugu. Herria kalera ateratzen bada, politikariak behartuko ditu». «Herriari» zuzenean erreparatu zion, beraz, hilaren 30erako grebarako «lantokiz lantoki eta herriz herri» prestatu behar dela esanez. «Ez da beste greba bat», gaineratu zuen, «elite ekonomikoak bere eredua inposatzeko prest dagoelako». Egoerari «buelta emateko» dauden «aukera guztiak, aukera bakarrak», mobilizazioan daude, Etxaideren ustez. «Ez gaitezen izan begirale».

«Hiru gezur» gezurtatzen

«Alternatiba» hitza bolo-bolo baliatu zuten hala Etxaidek nola Muñozek greba orokorraren «tresnarekin» lotua. Gizartea egungo egoerara eraman duten politiken sustatzaileek « hiru gezur» nagusi zabaltzen ari dira gizartean aspaldian, ELAko buruaren iduriko. «Gezurra da egiten dutena baino beste alternatibarik ez dela». Hala balitz, «sobera» leudeke legebiltzarrak, politikariak «eta demokrazia bera». «Jar ditzatela funtzionario esanekoak kapitalaren aginduak betetzeko». Gezurra da, halaber, Muñozen ustez, greba orokorrak «ez duela ezertarako balio». Egiten ari direnaz «jabetzen» direnez, «jendeari aldaketaren esperantza» kendu nahi diotela dio. Gizartea «lokartu» nahi dutela uste du, «animoak apaldu». «Gobernuak» horretan dabiltzala dio, erreformak aurrera atera daitezen, «inolako erantzunik gabe».

Patronalak eta eskuineko alderdiek sindikatuei maiz leporatzen dieten interes ezkutuekin dauka zerikusia ELAko buruak aipatu zuen «hirugarren gezurrak». «Grebaren alde gaudenak bakarrik lanpostu finkoak duten langileak defendatzen ditugula diote. Lotsagarria da; jende serioaren kontua ez da hori. Edonork daki enplegua galtzen dutenen babesaren alde ere ari garela».

LABeko idazkari nagusi Etxaidek, berriz, eredu ekonomiko eta sozial berri bat aldarrikatu zuen, «erabaki politiko propioen bidez». «Herritarren beharrak elite ekonomiko baten gainetik» jarriko luke eredu horrek. Langileria «ongi antolatuz gero», eskubideak «eskuratu eta defendatu» egiten direla esan zuen, «eta etorkizunean ere» hala egin beharko dela. «Ez dugu amore emango; ez diogu uko egingo gure etorkizuna eraikitzeari. Horregatik egingo dugu M-30ean greba orokorra».

mayo 8, 2013

2009tik, 2013ra gehiengo sindikalak betetako greba orokorren laburpena

2009tik, 2013ra gehiengo sindikalak betetako greba orokorren laburpena

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=nmiesBt07Ak]
mayo 8, 2013

Gizartea eraldatzeko urratsa

Iturria: Ikerne Zarate / hitza.info – 2013/05/03

Gobernuek eta merkatuek diotenaren aurka, egungo egoerak alternatiba izan baduela diote Pablo Garmendiak eta Zorion Ortigosak, Oarso Bidasoko ELA eta LABeko arduradunak, hurrenez hurren

Greba orokorrera deitu dute Euskal Herriko gehiengo sindikalak eta hamarnaka eragilek hilaren 30erako Hego Euskal Herrian. Honakoarekin, azken bi urtean euskal sindikatuek deitzen duten seigarren greba orokorra izango da. Eskubideen murrizketa etengabea salatuko dute antolatzaileek. 30ekoak, ordea, aurreko bost greba orokorretatik bereizten duen ezaugarria duela argi du, ordea, Zorion Ortigosa LAB sindikatuko Oarsoaldeko eta Bidasoko arduradunak: «Behingoz ados jarri gara eragile sozialak eta sindikatuak. Aldarrikatzen dugun aldaketa soziala gauzatzeko bidean plan bat badugu, eta badakigu nondik jo behar dugun. Hortaz, ez da erantzuteko greba izango, greba eraikitzailea baizik, eta bide berri bati ekiteko aukera emango digun zalantzarik ez dut».

Ideia horrekin bat egin du Pablo Garmendia ELA sindikatuko Oarso Bidasoko arduradunak, eta euskal sindikatuen gehiengoak eta eragile sozialak biltzen dituen gunearen garrantzia nabarmendu du. «Greba orokorrari segida emateko gizarte akordioa edo dekalogoa lantzen ari da gunea. Bizi dugun egoera iraultzeko parte hartzaile guztien irizpideak adosten eta alternatibak lantzen ari gara», azaldu du Garmendiak.

Gunean lantzen ari diren gizarte akordioa, «euskal herritarron aldarrikapenak jasoko dituen tresna» izango da Ortigosaren iritziz, eta duen garrantziagatik, hura sortzeko prozesuan ezinbestekotzat jo du herritarren parte hartzea: «Izugarrizko mobilizazio arraskatatsuak izan dira guneak deituta, baina jendeak badu oro har erasoak erantzutera mugatzen garen sentsazioa. Abiatu nahi dugun prozesurako oso tresna baliagarria iruditzen zaigu gunea. Bil gaitezen, sindikatuak, eragileak, norbanakoak gizarte akordioa eratze aldera, euskal herritarron gehiengoaren aldarrikapenak jasoko dituen tresna izango baita».

Greba ez da nahikoa

Izan ere argi dute Garmendia zein Ortigosak greba bakarrik ez dela nahikoa, «langile batek protestarako duen erarik gogorrena da, ordea, eta une honetan konpromiso maila bera eskatzen duen alternatiba errealik ez dago», esan du LABeko ordezkariak. Bere iritziz, gainera, uste baino handiagoa da grebaren eragina, «horren erakusle dira greben kontra etsaiak egiten dituen kanpainak, eta enpresariek lantokiz lantoki greba ez egiteko baliatzen duten presioa. Horrek erakusten du eragina duela, kezkatzen dituela eta gauzak alda daitezkeela».

Greba eta mobilizazio erraldoien azken helburua errealitatea aldatzea dela argi du Garmendiak, bestalde. Biak ala biak konziente dira, gainera, geroz eta gutxiago direla greba eskubidea egiteko aukera dutenak, «langile geroz eta gutxiago daudelako eta lanean daudenen artean geroz eta gehiago direlako baldintza prekarioetan ari direnak».

Herrialdeko langabezia tasarik altuena dute Bidasoak eta Oarsoaldeak, ordena horretan. Zenbaki hotzen atzean, «pertsonak, bizi proiektuak, egoera geroz eta latzagoak daude», salatu du Garmendiak. Horren harira, murrizketak eta eskubideen galera ezarri eta gerrikoa estutzea bide bakarra dela dioten gobernu eta alderdiei «etxerako bidea» hartu beharko luketela esan die ELAko arduradunak: «Ez badute alternatibarik, alde egin dezatela eta utz diezaietela alternatibak dituztenei edo herriari boterea, eta erabakiak hartzen».

Izan ere, hainbat komunikabide, alderdi politiko gehientsuenak eta instituzioak oro har herritarren gaineko «presio handia» eragiten ari direla salatu du Ortigosak, «hori guztia hemen alternatibarik ez dagoela sinistarazteko. Izan badago, eta hori helarazi behar zaio jendeari». Aberastasuna badagoela argi dute bi sindikalistek, «aberastasun hori nola banatu da gakoa».

ELAko arduradunarentzat, fiskalitatea aldatzea da bidea, «aberatsei dirua kentzeaz ari gara ordea, ia ezer… aukera erreala badago ordea, eta ez guk esaten dugulako, hor daude zenbakiak. Langileek batez beste 22.000 euro inguru ordaintzen dute urtean zergatan, enpresariek zergetan, urtean, batez beste 13.000 euro oradaintzen dituzten bitartean. Hori guztiz lotsagarria da».

LABek ere badu alternatiba. Hura aurrera eramateko ezinbestekoa jo du Ortigosak Euskal Herrian erabakitzeko eskubidea izatea. Beste fiskalitate baten alde egin du ere, Garmendiaren moduan, «beste errekurtso batzuk izango genituzkeelako, eta beste sektore publiko bat, ondorioz». Sektore publikoak ekonomiaren ardatz eta ongizatea bermatzeko tresna izan behar duela argi du LABeko ordezkariak, gainera. Bertan, erabakitzeko eskubidea eta bestelako fiskalitateari, aberastasuna eta lana banatzea gehitu dizkio.

 Langabe gehien, Pasaian

Etxera etorrita, Oarsoaldea eta Bidasoko egoeraz mintzatu dira Ortigosa eta Garmendia. Herrialde mailan bi eskualdeak direla egoera okerrenenan daudenak nabarmendu du lehenak, «krisia bete-betean jotzen ari zaie bi eskualdeei». Etxe kaleratzeak ere ugaritu egin direla nabarmendu du, «edozein unetan edozein drama aurki dezakegu». Azken hiru urteetan lantegi oso esanguratsuek ateak itxi dituztela ekarri du gogora, eta horien artetik Ramon Vizcaino aipatu du, «azkenean enpresa horrek motore lana egin zezakeelako eskualdean». Langabezia tasarik altuena Pasaiak daukala, eta hurbiletik Irunek jarraitzen diola ere esan du Ortigosak: «Bere garaian aduanekin eta garraioarekin oso lotua egon zen bezala, azken urteetan eraikuntzari oso lotuta egon da Irun. Aduanak eta garraioa bezala, eraikuntza ere pikutara joan da, eta oso enpresa esanguratsuak itxi dituzte bertan». Zerbitzu sektorean oinarritutakoak bihurtzen ari direla bi eskualdeak, eta gaur gaurkoz hori «prekarietatea» dela argi du Ortigosak, «oso kezkagarria da egoera».

Egun egoera larriena bizitzen ari diren enpresei dagokienez, Irungo Udalean etxeko laguntza zerbitzua eskaintzen duen lantegia aipatu du Garmendiak, «udala tasak jaisten joan da, eta gainera enpresa ere etorri zaie langile horiei soldata jaitsiera proposatzen. Langile gehienak emakumeak dira eta gazteak, soldata oso baxuak dituztenak gainera. Lekuona okindegia ere kolokan dago, desagertzeko puntuan. Bertako enpresa historikoa da Lekuona, herri mailan oso ezaguna. Bi horiek aipatu ditut, baina hamaika aipa daitezke».

Keinu egin die autonomoei eta enpresa txikiei Ortigosak, «inoiz ez ditugu aipatzen baino hor daude, enpresa txiki pila bat ditugu eta egoera benetan larriak pairatzen ari dira, hilabeteetan soldata kobratu gabe dauden langileak… lanpostu pila galtzen ari dira. Komertzioak ere ez daude egoera hobean».

Eguneroko inplikazioa

Hilaren 30eko greba orokorrak jasoko duen erantzuna aurreikusteko «oso goiz» dela esan dute biek, «jendea ez dago horretara oraindik hilabete falta delako, Maiatzaren Lehena izan berri dugulako…». Orokorrean, erantzun zabala izango duela ziur dira, ordea, «azken grebatan nabarmena delako geroz eta jende gehiagok parte hartzen duela mobilizazioetan». Hala ere, herritar guztiei egin diete grebarekin bat egiteko deia, «bizi dugun egoera izugarri larria delako».

Hemendik aurrera, grebatik harago doan inplikazioa espero dutela gaineratu dute Garmendiak eta Ortigosak, halaber, «bide bat egitea planteatzen ari gara eta horrek guztion inplikazioa eta konpromisoa eskatzen du. Grebak ez direla nahikoa egia da. Hori esaten duenari, ordea, egunero-egunero bere aletxoa jartzeko eskatuko diogu, hori baita egun bizi dugun egoera iraultzeko modu bakarra».

Maiatzaren Lehena, M-30eko greba orokorrari begira

Hilaren 30erako euskal sindikatuen gehiengoak eta askotariko 60 eragilek deitutako greba orokorrari begira egin zuen Maiatzaren Leheneko mobilizazioa Oarsoaldeko eta Bidasoko LABek. Eguerdian abiatu zen Zumarditik 3.000 lagun inguru bildu zituen manifestazioa, eta herriko kaleak zeharkatu ostean Foru plazan amaitu zen mobilizazio jendetsua. Ibilbidean zehar prekarietatea, murrizketa, eta banketxeen aurkako oihuak entzun ziren, baita greba orokorraren aldekoak ere.

Manifestazio burua Foru plazara heldu zenerako zain zituen bi eskualdetako euskal presoen senideak, panelekin. Ekitaldia egin zuten ondoren eta, Zorion Ortigosa LABeko Oarsoaldeko eta Bidasoko arduradunak hartu zuen hitza. Langileria inoiz ezagutu gabeko erasoa jasaten ari dela salatu zuen Ortigosak, eta konpromisoa eta inplikazioa eskatu zien herritar guztiei, «aldaketa soziala eta politikoa gauzatzeko gure herrian».

LABek deitutakoa ez zen izan ordea, herenegun bi eskualdeetan egindako mobilizaio bakarra. CGT-LKN sindikatuak eta Gorripideak deituta, murrizketen kontra eta langileen eskubideen aldeko defentsan, hamarnaka lagunek Donostira martxa egin zuten 9:30ean Zumarditik abiatuta. Manifestazioa egin zuten bertan eta bazkaria ondoren sindikatuaren egoitzan.

mayo 8, 2013

#M30Greba El miedo va a cambiar de bando

Llamamiento a la HG 30 Mayo a ritmo de “El miedo va a cambiar de bando”. Maiatzak 30 Greba orokorra

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=Mn0HsxQYTwg&feature=youtube_gdata_player]
A %d blogueros les gusta esto: